In de eerste twee decennia van de 21ste eeuw is de totale oppervlakte van stedelijke gebieden op aarde ongeveer verdubbeld. Satellietdata tonen aan dat de ‘voetafdruk’ van steden en dorpen tussen 2000 en 2020 groeide van 240.000 km² naar ruim 520.000 km². De wereld is letterlijk in stad veranderd, zowel qua bevolkingsaantal als oppervlak.
Deze ruimtelijke groei vertelt meer dan alleen een stijgende stadsbevolking. Veel extra vierkante kilometers bestaan uit uitgestrekte, infrastructuurgedomineerde zones: woonwijken, wegen, industrieterreinen en nieuwe voorsteden. In regio’s zoals Noord-Amerika neemt de stad per inwoner veel meer ruimte in, wat de groei verder vergroot.
Deze verdubbeling toont een fundamentele verschuiving: de wereld vormt zich steeds meer naar stedelijke patronen. Tegelijk roept het vragen op: concentreren we groei binnen bestaande grenzen, of laten we steden ongehinderd uitbreiden? Deze keuze tussen verdichting en uitbreiding is niet alleen planologisch, maar essentieel voor onze tijd.