stadsfilosofie.nl | Kees Jansen

Ik schreef eerder dat technologie zich exponentieel ontwikkelt terwijl steden en beleid in een lineair tempo blijven hangen. En dat we daardoor permanente oplossingen bouwen voor problemen die morgen alweer anders liggen.

Wie door een gemiddelde Nederlandse stad loopt, ziet de 19e eeuw vaak nog gewoon liggen: het station net buiten de oude kern, het kanaal waaraan de stad ooit haar groei te danken had, de ijzeren brug, de putdeksels waar niemand meer bij stilstaat.

In een oud nummer van Quest sloeg ik een dubbele pagina open met in grote gele letters: het coolste land op aarde. Daaronder een foto uit Seoul van twee reusachtige gouden handen, de polsen over elkaar gekruist. Wie de jaren tien bewust heeft meegemaakt, zou het gebaar meteen moeten herkennen. Bij mij duurde het eerlijk gezegd even. Ik moest het even opzoeken... en toen viel het kwartje: de paardendans van Psy uit Gangnam Style. Sinds 2016 staat het blijkbaar als beeld in de stad. Een toerist doet de dans na, een ander houdt de telefoon in de aanslag.

Ergens de afgelopen tijd viel me iets op in de stapel omgevingsvisies en  volkshuisvestingsprogramma's die onder ogen heb gehad. Circulair bouwen en biobased materialen staan er vrijwel overal in, als ambitie, als doelstelling, als streefcijfer. Maar nergens vond ik (concreet) de plekken op de kaart waar die ambitie ook daadwerkelijk kan of mag landen...

Een vestingstad die tot op de gracht symmetrisch is getekend... een maquette waarin woontorens als bomen uit een groen tapijt oprijzen...En een gloeiende nachtopname aan de voet van de Fuji met zonnepanelen als daken en nauwelijks een mens te zien...

Voor de mobiliteit van mensen hebben we inmiddels een compact ordeningsprincipe: STOMP, van stappen naar trappen naar openbaar vervoer naar deelmobiliteit naar pas als laatste de privéauto. Elke wethouder kent het rijtje inmiddels wel, elke stedenbouwkundige tekent er zijn wijk naar. En dat is precies wat me is gaan opvallen...