| Gebruik het vergrootglas rechtsboven om te zoeken of ik al iets heb geschreven over een thema dat jou bezighoudt. |
|---|
Rij door een willekeurige uitbreidingswijk. Het maakt niet uit welke, je ziet vrijwel overal buiten de vier grote steden van Nederland hetzelfde. Rij na rij rijtjeswoningen, twee-onder-een-kappers, af en toe een vrijstaand huis. Een schommel of trampoline in de tuin, drie slaapkamers en een oprit en soms een garage voor de tweede of derde auto (of opslag van al onze spullen).
Zo’n dertien jaar geleden vertelde ik over 3D printen als de derde industriële revolutie. Over hoe loodsen zouden verdwijnen, hoe de consument producent zou worden, hoe steden fysiek zouden veranderen omdat de logistiek van import en opslag overbodig werd. Niet als sciencefiction, maar als reële verwachting voor de nabije toekomst.
Zo'n tien jaar geleden gebruikte ik in mijn lessen over stedelijke ontwikkeling een kaartje. Een simpele visualisatie die liet zien hoeveel stroom datacenters in Nederland verbruikten: grofweg vergelijkbaar met 200.000 huishoudens. Ik gebruikte het om studenten bewust te maken van hun eigen bijdrage... voor elke foto die ze deelden, elk YouTube-filmpje, elk berichtje staat ergens een server te draaien. Niets is gratis in energietermen. Het kaartje deed zijn werk: het kwam binnen bij de studenten.
Er gaat bijna geen week voorbij zonder berichten over starters die buiten de boot vallen op de woningmarkt. Het populaire beeld is dat jongeren "gewoon een rijtjeshuis met tuin willen" en daarmee de lat te hoog leggen.
Vorige week zat ik op een terras in de binnenstad. Zonnig, druk, gezellig. En terwijl ik rondkeek, zag ik het: bijna iedereen had een telefoon in de hand of op tafel. Niet omdat ze verveeld waren, maar omdat het een gewoonte is geworden. De telefoon is er altijd bij, zoals vroeger de sigaret dat was. Iets om vast te houden terwijl je nadenkt. Dat beeld bleef hangen. Want wat zegt het eigenlijk over de stad? Over hoe we de ruimte om ons heen gebruiken en beleven?
Met De stad op ooghoogte heeft STIPO** echt een krachtig perspectief geïntroduceerd: de kwaliteit van de plint en het gedrag van mensen op straat bepalen onze ervaring van de stad. Wat we zien, horen en voelen op straatniveau vormt ons beeld van de stedelijke omgeving.
Een gemiddeld huishouden verbruikt nog steeds ongeveer 3.500 tot 3.800 kWh per jaar. Wat verandert, is niet zozeer de vraag naar energie, maar de manier waarop we deze opwekken. In de afgelopen tien jaar zijn zonnepanelen aanzienlijk efficiënter geworden. Waar in 2015 nog circa 30 m² nodig was, is dit in 2020 gedaald naar zo'n 20 m². Tegenwoordig kunnen we zelfs vaak uitkomen op slechts 14 tot 16 m².
Mobiel internet begon als iets voor onderweg. Bellen zonder draad, een bericht sturen, daar begon het mee. En met 2G en vooral 3G kwam het mailen en sms-en er bij. De eerste apparaten waren groot, schaars en duidelijk herkenbaar. Verbinding was iets wat je had... of niet. Het was nog niet vanzelfsprekend.
Het NK Tegelwippen is dit voorjaar weer van start gegaan. Van 19 maart tot en met 31 oktober strijden gemeenten om wie de meeste tegels wisselt voor groen. Meedoen kan iedereen, gewoon in de eigen voor- of achtertuin. Klein gebaar... maar wat gebeurt er als je dat gebaar optelt?
𝗠𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗽𝗲𝗿𝗸𝘁 𝗮𝗮𝗻𝘁𝗮𝗹 𝘀𝘁𝗮𝗻𝗱𝗮𝗮𝗿𝗱𝗼𝗽𝗹𝗼𝘀𝘀𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗸𝘂𝗻 𝗷𝗲 𝘃𝗲𝗿𝗿𝗮𝘀𝘀𝗲𝗻𝗱 𝘃𝗲𝗲𝗹 𝗺𝗲𝗻𝘀𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗱𝗶𝗲𝗻𝗲𝗻. 𝗢𝗻𝗴𝗲𝘃𝗲𝗲𝗿 𝟮𝟬% 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗽𝗿𝗼𝗱𝘂𝗰𝘁𝗲𝗻, 𝘄𝗼𝗻𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗼𝗳 𝘃𝗼𝗼𝗿𝘇𝗶𝗲𝗻𝗶𝗻𝗴𝗲𝗻 𝗯𝗲𝗿𝗲𝗶𝗸𝘁 𝘃𝗮𝗮𝗸 𝗮𝗹 𝘇𝗼’𝗻 𝟴𝟬% 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝘃𝗿𝗮𝗮𝗴. Dat is de kracht van herhaling, schaal en herkenning. De stad leunt er al decennia op: rijwoningen, standaardplattegronden, vertrouwde voorzieningen.
Wie een woning bouwt, moet vaak ook een parkeerplaats meebouwen. Maar weinig mensen staan stil bij wat zo’n plek werkelijk kost. Op straat gaat het meestal om €1.000 tot €5.000 per plek. Voor een parkeerterrein ligt dat rond €5.000 tot €10.000. In een parkeergarage lopen de kosten al snel op tot €25.000 tot €50.000, en onder de grond zelfs tot €50.000 tot €100.000 per plek. Eén parkeerplek kan dus zelfs meer kosten dan een auto zelf.
Op straatniveau lijken binnensteden intensief gebruikt. Winkels, terrassen en passanten vullen de ruimte. Elke vierkante meter lijkt schaars en kostbaar. Maar is dat echt zo?
