De wereldwijde energiebehoefte kan theoretisch worden opgewekt op een relatief klein oppervlak (orde grootte: enkele honderdduizenden km²). Het beeld van een klein stuk woestijn dat de wereld van energie kan voorzien, is bijna geruststellend. Het lijkt een simpele oplossing: we hoeven alleen maar te oogsten wat er al is. En in zekere zin is dat waar; de zon levert ons een overvloed aan energie, veel meer dan we momenteel gebruiken. Gelukkig maar voor alle planten en dieren.
Helaas is energie geen 'voorraadsysteem', maar een voortdurende stroom. Het moet op het juiste moment en op de juiste plaats beschikbaar zijn. Hier ontstaat de complexiteit: niet in de opwekking zelf, maar in de verbinding, distributie en opslag. Het kleine (theoretische) vierkant van zonne-energie groeit uit tot een uitgebreid netwerk dat steden, landen en continenten verbindt.
Misschien ligt daar de werkelijke les verborgen. Het is niet zozeer dat we tekortschieten in ruimte voor zonne-energie, maar eerder dat we de benodigde systemen onderschatten. De bron kan klein lijken, vooral als we de volledige potentie van zonnepanelen zouden kunnen benutten. Maar de infrastructuur die nodig is om het overal te verspreiden, is dat zeker niet. Zoals in veel stedelijke omgevingen, ligt de uitdaging niet in wat we zien, maar in de verbindingen die alles bij elkaar houden.