Dertig jaar geleden stonden veel functies nog letterlijk in huis. Een camera voor foto’s, een radio of stereo-installatie voor muziek, een of meer videorecorders voor films... Kaarten en atlassen voor navigatie, planken vol cd’s, videobanden en fotoalbums. Informatie had een fysieke plek en vroeg om fysieke spullen.
Vandaag lijkt dat allemaal verdwenen in één smartphone. Muziek, foto’s, films, kaarten, berichten en boeken passen moeiteloos in een apparaat dat in je broekzak verdwijnt. De woning werd leger, terwijl de mogelijkheden juist groeiden.
Maar die functies zijn niet echt verdwenen. Ze verhuisden naar een netwerk van glasvezels, zendmasten, servers en datacenters. Achter het kleine scherm schuilt een infrastructuur die zich uitstrekt over de hele stad en ver daarbuiten. De smartphone is daardoor minder een apparaat dan een toegangspoort tot een veel groter systeem.
Digitalisering vervangt de fysieke stad niet. Ze legt er een nieuwe laag overheen. Een laag die grotendeels onzichtbaar is, maar inmiddels net zo bepalend voor ons dagelijks leven als wegen, gebouwen en elektriciteitsnetten. Wat ooit zichtbaar in de woonkamer stond, maakt nu deel uit van de stad zelf.