Meer dan een kwart van de senioren geeft aan te willen verhuizen. De wens is er. Toch zet jaarlijks slechts een klein deel daadwerkelijk die stap. Volgens ING gaat het om ongeveer vier procent. Tussen denken en doen gaapt een kloof.
De kloof is niet alleen financieel of praktisch; zij is ook menselijk. Zolang het dagelijks leven soepel verloopt, lijkt verhuizen een beslissing voor de toekomst. De huidige woning biedt vertrouwdheid, het netwerk is dichtbij, en de routine voelt vanzelfsprekend aan. De urgentie ontbreekt... tot het moment dat deze er plotseling wél is.
De seniorenwoningmarkt beweegt niet alleen door een gebrek aan aanbod, maar ook door menselijk gedrag. De stad wacht op een logisch verklaarbare beweging, terwijl emotionele barrières deze uitstellen. Zo blijven intenties zich opstapelen in huizen die eigenlijk al zijn ontgroeid, terwijl elders misschien al de ruimte is die gezocht wordt.