De werkweek telt nog steeds vijf dagen. Maar in veel steden voelt dat anders. Sinds de opkomst van hybride werken lijken ontmoetingen zich samen te trekken rond dinsdag en donderdag. Dan zitten kantoren vol, rijden treinen druk en ontstaan opnieuw files. Op maandag is het vaak al rustiger. Vrijdag heeft zelfs twee gezichten: een stille ochtend en een drukke middag.
Dat heeft een opmerkelijk gevolg. Kantoren, wegen en openbaar vervoer moeten nog steeds groot genoeg zijn voor die piekdagen. De capaciteit wordt niet bepaald door de gemiddelde werkdag, maar door de drukste. Daardoor staat een deel van onze infrastructuur een groot deel van de week relatief leeg.
De hybride stad, die is ontstaan na Corona, heeft mobiliteit opnieuw verdeeld. Wat vroeger verspreid was over vijf dagen, wordt nu samengevouwen tot enkele momenten van collectieve aanwezigheid. De stad blijkt flexibel, maar haar ritmes blijven verrassend gezamenlijk. Ook in een tijd van individuele keuzes bewegen we nog vaak als een zwerm.