Nederlandse daken zijn de afgelopen jaren steeds meer kleine energiecentrales geworden. Vooral dankzij de zon. Maar juist wanneer onze zonnepanelen het minst produceren (in de donkere herfst en winter) waait het vaak meer. Zon en wind lijken daarmee bijna voor elkaar gemaakt.
Toch staan onze daken nauwelijks vol kleine windmolens. Dat heeft een ruimtelijke reden. Zonlicht bereikt een dak relatief ongehinderd, maar wind gedraagt zich anders. Gebouwen, bomen en dakranden remmen de lucht af en veroorzaken wervelingen. Op sommige hoge en vrij gelegen daken kan een kleine windturbine daardoor best interessant zijn, maar op grote schaal is de stad geen ideale plek voor windenergie.
Daarmee ontstaat een interessante paradox. De stad biedt miljoenen vierkante meters dak om energie op te wekken, maar niet iedere energiebron laat zich even gemakkelijk verkleinen tot het niveau van één gebouw.
Moeten we duurzame energie daarom wel per woning willen organiseren? En op welke schaal passen zon en wind eigenlijk het beste bij de stad?