Steden beslaan slechts een fractie van de aarde. Ongeveer drie procent van het wereldwijde landoppervlak is verstedelijkt. Op kaarten zijn ze vaak kleine stippen, compacte vlekken in een verder leeg landschap. Fysiek zijn steden bescheiden van omvang.

Sinds 1945 zijn huizen in Nederland ongeveer tachtig keer zo duur geworden. In dezelfde periode stegen inkomens slechts veertien à vijftien keer. Dat verschil is geen detail, maar een structurele verschuiving. Wonen is steeds verder losgeraakt van wat mensen met hun arbeid kunnen verdienen.

Wanneer een partnerschap eindigt, eindigt niet alleen een relatie. Er ontstaan twee afzonderlijke levensbehoeften waar eerder één was. Waar eerst één huishouden leefde, ontstaan er nu twee huishoudens die beiden een plek nodig hebben om te wonen. Dit is geen theoretische rekensom, maar een concrete, jaar-in-jaar-uit dynamiek: tienduizenden scheidingen vormen jaarlijks een onzichtbare maar significante bron van extra woningvraag.

In de eerste twee decennia van de 21ste eeuw is de totale oppervlakte van stedelijke gebieden op aarde ongeveer verdubbeld. Satellietdata tonen aan dat de ‘voetafdruk’ van steden en dorpen tussen 2000 en 2020 groeide van 240.000 km² naar ruim 520.000 km². De wereld is letterlijk in stad veranderd, zowel qua bevolkingsaantal als oppervlak.