Sinds 1945 zijn de huizenprijzen in Nederland ongeveer tachtig keer gestegen, terwijl inkomens slechts veertien tot vijftien keer zijn toegenomen. Dit verschil markeert een fundamentele verschuiving: wonen heeft zich steeds meer losgekoppeld van wat mensen verdienen met hun arbeid.
Deze scheefgroei bleef lang verborgen door lage rentes, meer tweeverdieners en vermogensopbouw. Een eigen huis bleef bereikbaar. Maar de norm verschoof: een huis werd minder een thuis en meer een financieel beleggingsobject.
Dit is een van de oorzaken van onze huidige wooncrisis: mensen met en zonder een eigen woning. Deze kloof tussen woningwaarde en inkomen beïnvloedt levenskeuzes ingrijpend. Huizenbezitters profiteren van stijgende waarden; huurders en late instappers blijven achter. Wonen weerspiegelt zo een groeiende ongelijkheid, niet door ander werk, maar door de veranderende waarde van grond en woningen.