In de eerste twee decennia van de 21e eeuw is de totale oppervlakte van stedelijke gebieden bijna verdubbeld. Satellietgegevens tonen dat de stedelijke 'voetafdruk' tussen 2000 en 2020 groeide van 240.000 km² naar ruim 520.000 km². De wereld wordt letterlijk een stad, zowel in bevolking als oppervlakte.
Deze groei weerspiegelt meer dan bevolkingsgroei. Veel extra kilometers bestaan uit zones met infrastructuur: woonwijken, snelwegen, industrieterreinen en voorsteden. In regio’s zoals Noord-Amerika neemt de stad per inwoner meer ruimte in, wat de groei versnelt.
Deze verdubbeling markeert een verschuiving: stedelijke patronen domineren steeds meer. Maar het roept vragen op: sturen we de groei binnen stadsgrenzen, of laten we onbeperkte uitbreiding toe? Verdichting versus verspreiding is niet alleen ruimtelijk, maar een cruciale uitdaging.