Wie naar de bevolkingsprognose van Nederland richting 2040 kijkt, ziet meteen de bekende vergrijzingsgolf. Die is zichtbaar, benoemd en inmiddels stevig verankerd in beleid, plannen en ontwerpen. Maar iets lager in de piramide tekent zich een andere beweging af: een nieuwe, brede golf van dertigers en veertigers. In aantallen zelfs groter dan de groep die vergrijst.
Deze levensfase is voor mensen allesbehalve stilstaand. Het is de periode van werken, zorgen, combineren, verhuizen, aanpassen. Met bijbehorende druk op de ruimte in steden. Toch verschijnt deze 'golf 30-45-ers' zelden als samenhangend thema in het ruimtelijk discours. Deze groeiende groep lijkt nog vrijwel onzichtbaar en onbenoemd in ruimtelijk beleid. Ze wordt opgeknipt in doelgroepen, verspreid over beleidsterreinen, of eenvoudigweg als ‘normaal’ verondersteld.
Misschien is dat precies het probleem. Wat vanzelfsprekend lijkt, verdwijnt uit beeld. De stad anticipeert op wat opvalt, niet op wat draagt. Terwijl deze stille golf de komende decennia het dagelijks functioneren van de stad zal bepalen.
bron >> CBS - Bevolkingspiramide >> zet hem op 2040 (of verder)