Aan het begin van de twintigste eeuw leefden Nederlandse gezinnen dicht op elkaar. Zes personen in één kleine woning was geen uitzondering. Privacy was schaars, ruimte nog schaarser. De roep om lucht en licht klonk luid en werd in Nederland na de oorlog beantwoord.
In de naoorlogse periode groeide het gemiddeld woonoppervlak per persoon van 15 m² in 1950 naar 53 m² in 2017. Tegelijk daalde de gemiddelde gezinsgrootte van 4,3 naar 2,2 personen. Wat eerst krioelde, werd overzichtelijk. Wat gedeeld werd, werd individueel. Ruimte werd het tastbare bewijs van vooruitgang.
De stad groeide in omvang, comfort en rust. Maar tegelijk werd ze ook minder hecht. Welvaart bracht ons meer ruimte, maar leidde ook tot een verminderde nabijheid. Verdunning bleek geen strategie, maar een onvermijdelijk resultaat.