Tussen 2015 en 2025 daalde de voedselverspilling van ongeveer 36 naar 25 kilo per persoon per jaar. Een verschil van 11 kilo. Dat klinkt niet indrukwekkend. Ongeveer een halve boterham, een restje pasta of een vergeten stuk groente per week.
Een boterham die niet wordt opgegeten. Het lijkt nauwelijks de moeite waard om erover na te denken. Eén boterham per week minder weggooien scheelt nog geen twee kilo voedsel per persoon per jaar.
Maar steden bestaan uit herhaling. Wat voor één huishouden nauwelijks zichtbaar is, wordt op grote schaal ineens indrukwekkend. Als iedere inwoner van Zwolle één boterham per week minder weggooit, scheelt dat samen ongeveer 238 ton voedsel per jaar. Dat staat gelijk aan zo’n 24 volle vuilniswagens. In Overijssel loopt dat op tot ruim 2.000 ton, vergelijkbaar met 216 vuilniswagens. Op nationale schaal gaat het om meer dan 32.000 ton: ruim 3.200 vuilniswagens vol voedsel dat nooit afval wordt.
We denken vaak dat grote veranderingen beginnen met grote ingrepen. Toch ontstaat veel maatschappelijke verandering juist door kleine gewoonten die miljoenen keren worden herhaald. Net als bij energieverbruik, watergebruik of het vergroenen van een tuin. De kracht zit niet in die ene boterham. De kracht zit in de massa die dezelfde kleine keuze maakt.