Eeuwenlang bestond de stad grofweg uit twee lagen: de fysieke stad en het leven dat zich daarin afspeelde. Straten, gebouwen en infrastructuur maakten wonen, werken, reizen, handelen en ontmoeten mogelijk. Met mobiel internet is daar in korte tijd een derde laag tussen geschoven: de digitale stad.
Die laag was eerst vooral handig. Inmiddels is ze op veel plekken noodzakelijk. Betalen, reizen met het OV, parkeren, toegang krijgen tot gebouwen, informatie vinden of een dienst gebruiken: steeds vaker werkt de fysieke stad alleen als de digitale laag meewerkt. Wat ooit een toevoeging aan de stad was, is onderdeel van haar infrastructuur geworden. En daarmee ontstaat een nieuwe kwetsbaarheid. Een storing, cyberaanval of geopolitiek conflict kan niet alleen digitale systemen raken, maar ook het alledaagse stedelijke leven.
Wat betekent het voor de inrichting van steden als de digitale laag even fundamenteel wordt als straten, elektriciteit en water? En hoe ontwerpen we een stad die blijft functioneren wanneer juist die onzichtbare laag tijdelijk wegvalt?