We proberen steden steeds beter te organiseren. Verkeer krijgt een eigen baan, spelen een eigen plek en wonen wordt beschermd tegen overlast. Dat maakt de stad veiliger en voorspelbaarder. Maar misschien verdwijnt daarmee soms ook iets.
Want een stad leeft juist doordat mensen en functies elkaar tegenkomen. Op de stoep, rond een bankje, voor een winkel of op een plein. Daar moeten we vertragen, uitwijken, wachten of rekening houden met iemand die de ruimte anders gebruikt dan wij. De stad schuurt een beetje.
De ruimtelijke vraag is daarom misschien niet alleen hoe we conflicten kunnen voorkomen. Hoe ontwerpen we plekken waar verschillen elkaar nog mogen raken? En hoeveel wrijving heeft een stad nodig om werkelijk stedelijk te blijven?